En laat liefde, menselijk en kwetsbaar, de dag van morgen bepalen. Er zijn schrijvers die de liefde proberen te vangen in woorden, en er zijn schrijvers die haar laten ademen door hun zinnen heen. Kahlil Gibran behoort tot die laatste categorie. In 'Een boekje over de liefde' toont hij niet alleen zijn meesterschap over taal, maar ook zijn vermogen om de liefde te beschouwen als iets wat voorbijgaat aan menselijk begrip. “Waar ben je nu, mijn andere zelf? Ben je wakker in de stilte van de nacht? Laat de zuivere wind elke hartslag van mij en al mijn gevoelens naar jou vervoeren.” Een mystieke kracht die de mens verheft en verwondt en in het alledaagse een plaats vindt. Dit dunne boekje is geen roman, het is geen verhaal, het is een prachtige verzameling van poëtische overpeinzingen, overdenkingen en flarden van wijsheid die het hart weten te raken. Neil Douglas-Klotz heeft deze verzameling van wijsheden van Kahlil Gibran in 2018 bij elkaar gebracht met het thema liefde, zowel de vriendschappelijke als de hartstochtelijke. In een prachtige vertaling van Wim van der Zwan is dit boekje in 2019 ook in Nederland gepubliceerd. “Droom je droom naar de hemel en deze zal jou je geliefde teruggeven.” Kahlil Gibran (1883–1931) was een Libanese dichter , filosoof en kunstenaar. Hij werd geboren in Bsharri, een bergdorp in het noorden van Libanon, en emigreerde later met zijn moeder en zussen naar de Verenigde Staten. In Boston kwam hij in aanraking met de Arabische literatuur én met westerse kunst en filosofie, een combinatie die zijn werk diepgaand zou beïnvloeden. Gibran schreef zowel in het Arabisch als in het Engels en ontwikkelde een unieke stijl waarin mystiek, spiritualiteit en poëtische beeldtaal samenkomen. “Zo was het en zo zal het altijd zijn: pas in het uur van afscheid kent de liefde haar eigen diepte.” Gibran schrijft over liefde zoals een schilder licht en schaduw mengt: zonder scherpe grenzen, met een gevoel voor nuance en stilte. Zijn woorden zijn eenvoudig en zijn taalgebruik is licht, maar de woorden dragen een gewicht en een gevoel dat raakt. “Vertrouwen is een oase in mijn hart die de karavaan van mijn denken nooit zal bereiken.” Ik vind het heerlijk om dit rustig te lezen en te overdenken. Het is een boekje waar ik de tijd voor neem en iedere zin langzaam op mij in laat werken. De immense wijsheid die schuil gaat in de zinnen, zowel over de hartstochtelijke en gemoedelijke alledaagse liefde tussen partners, de liefde in vriendschappen als ook de liefde voor mensen in het algemeen inspireert mij en draagt een onnoemelijke warmte in zich. “Want wat is een vriend die je slechts opzoekt om de tijd te doden? Zoek hem altijd op om de tijd te laten leven.” Wat dit werk zo bijzonder maakt, is de manier waarop Gibran de liefde niet idealiseert, maar heilig verklaart. Voor hem is liefde geen romantisch ideaal of tijdelijke vervoering, maar een goddelijke kracht die de mens moet doorstaan om tot inzicht te komen. “Wanneer de liefde je wenkt, volg haar,” schrijft hij, “al zijn haar wegen zwaar en steil.” In die ene zin ligt de kern van zijn denken besloten: de liefde is geen beloning, maar een beproeving; geen bezit, maar een overgave. “Liefde die is schoongewassen door tranen zal eeuwig puur en mooi blijven.” Het is een boekje wat troostend is en tegelijkertijd ook confronterend. Het laat je anders kijken naar de veelomvattendheid van liefde waar het in onze maatschappij een engere betekenis lijkt te hebben gekregen. De overgave die Gibran beschrijft in dit boek, maar ook de toewijding en de nadrukkelijke keuze om liefde naar alle mensen uit te stralen, inspireren, confronteren en omarmen. Gibran schrijft met de wijsheid van een profeet, maar ook met de gevoeligheid van een dichter die zelf door liefde is getekend. Zijn zinnen lezen als gebeden, maar nooit als preken. “Schoonheid straalt meer in het hart van degene die ernaar verlangt dan in de ogen van degene die ernaar kijkt.” Het boekje is fragmentarisch, het zijn kleine overpeinzingen van een enkele pagina en soms een paar pagina’s. Het toont liefde in verschillende contexten. De teksten vloeien organisch in elkaar over, zoals gedachten dat doen tijdens momenten van stilte of reflectie. Elk stukje tekst is als een afzonderlijke parel die glanst op zichzelf, maar samen vormen ze een snoer van spirituele schoonheid. Daardoor nodigt het boek niet uit tot snel lezen, maar tot mijmeren. “Je bent samen geboren en je zult altijd samen zijn. Maar laat er ruimte zijn in je samenzijn en laat de winden van de hemelen tussen jullie dansen. Houd van elkaar maar maak van de liefde geen kluister. laat de liefde veeleer een bewegende zee zijn tussen de kuisten van jullie beider zielen. Zingen en dan samen en wees vol vreugde maar laat ieder van jullie ook alleen zijn zoals de snaren van een luit alleen zijn, al trillen ze op dezelfde muziek. Geef elkaar je hart maar niet om het te bezitten. want enkel de hand van het leven kan je hart bezitten.” Wat opvalt, is dat Gibran een universele toon weet te vinden. Hoewel zijn denken geworteld is in het Midden-Oosten en beïnvloed door zowel het christendom als het soefisme, overstijgt zijn werk elke religieuze of culturele grens. Zijn woorden spreken rechtstreeks tot het menselijke hart, ongeacht achtergrond of overtuiging. Toch is de poëtische kracht die veel schrijvers uit het Midden-Oosten kenmerkt, de kracht en sterke onderlegger van dit boekje. Het is daarentegen geen zweverig boekje. Achter zijn lyrische taal schuilt een scherp inzicht in menselijke emoties. Hij weet hoe tegenstrijdig liefde kan zijn: hoe ze vrijheid verlangt en toch wil vasthouden, hoe ze verheft en vernietigt, hoe ze troost biedt en wonden slaat. In die tegenstellingen toont zich zijn menselijkheid. Hij idealiseert de liefde niet, maar aanvaardt haar dubbelzinnigheid als een noodzakelijke waarheid. “Vind me met je armen en omarm me. Laat de slaap dan onze zielen in eenheid omarmen.” Het boekje is evenzeer een spiegel als een gids. Een boekje over de liefde is een uitnodiging om opnieuw te leren luisteren: naar het hart, naar stilte, naar de fluistering van iets groters dan wijzelf. Het is wat de wereld nodig heeft om naar elkaar te kijken. Iets wat we terugzien in de vele stille protesten. Een oneindige liefde voor de wereld en voor elkaar. Laat dit boekje een manier zijn om thuis te komen, bij jezelf, bij de wereld, bij je vrienden en bij je geliefde. Mijmer, reflecteer en ontdek. “Mensen zijn verdeeld in verschillende groepen en stammen en horen bij landen en steden. Maar ik voel me een vreemdeling in alle gemeenschappen en behoor bij geen enkele nederzetting. Het heelal is mijn land en de hele mensheid mijn stam.” Een boekje over de liefde van Kahlil Gibran samengesteld door Neil Douglas-Klotz, vertaald door Wim van der Zwan en uitgegeven door Altamira in 2019. Ben je nieuwsgierig geworden? Dit boek kan je onder andere bestellen via deze link.
0 Opmerkingen
|
Wie ben ikMijn naam is Anne Kleefstra. Ik lees al mijn hele leven graag. Vele vakanties en vrije uurtjes heb ik met mijn neus in de boeken doorgebracht. En ik vind het heerlijk! Categorieën
Alles
Archieven
November 2026
|

RSS-feed